Kolacja w Monachium, śniadanie w Hamburgu, obiad w Berlinie

Saksońska Szwajcaria – skąd taka nazwa?

Saksońska Szwajcaria stanowi część Gór Połabskich (Elbsandsteingebirge), położonych na pograniczu niemiecko-czeskim, w południowo-wschodniej części kraju. Można do nich dotrzeć w pół godziny samochodem z Drezna. O niezwykłej atrakcyjności regionu decyduje nagromadzenie wielu różnorodnych form krajobrazu na niewielkim obszarze. Po obu stronach rzeki Łaby wznoszą się, wyrzeźbione przez erozję, kompleksy skalne o płaskich szczytach, przypominające z daleka wielkie stoły (stoliwa). Dla zabezpieczenia szlaków handlowych wznoszono tu niegdyś liczne twierdze, których pozostałości można oglądać do dzisiaj. Położone nad brzegiem Łaby, niezniszczone w czasie wojny miasteczka-kurorty, bez większych trudności pozwalają przenieść się w czasie, stanowiąc bazy wypadowe na pobliskie skały.

Do największych atrakcji należą twierdza Königstein (Festung Königstein), formacja skalna Basteje (Bastei) i pozostałości zamku Neurathen, szlak wędrowny „Scieżka Malarzy” oraz miejscowość wypoczynkowa Bad Schandau.

Nazwę Saskiej Szwajcarii przypisuje się dwóm XVIII-wiecznym malarzom, związanym z Drezdeńską Akademią Sztuki, Adrianowi Zingg (1734-1816) i Antonowi Graff (1736-1813). Pochodzący ze Szwajcarii artyści odnaleźli w skalnym krajobrazie podobieństwo do rodzimych okolic, czemu dali wyraz w korespondencji ze swoimi bliskimi.

Za odkrywcę regionu, który w swoich krajoznawczych publikacjach spopularyzował powyższą nazwę, uważa się jednakże lokalnego teologa, Wilhelma Leberechta Götzingera (1757-1818). Już jako dziecko podejmował on wędrówki po najbliższej okolicy. Po nauce w Pirna i studiach w Wittenberdze, nie mogąc znaleźć zatrudnienia, powrócił w rodzinne strony, gdzie pomagał i zastępował ojca w posługach pastora. W 1786 roku opublikował swój manuskrypt pod tytułem „Geschichte und Beschreibung des Chursächsischen Amts Hohnstein mit Lohmen: insbesondere der unter dieses Amt gehörigen Stadt Sebniz”. Na liczne wędrówki zabierał swoich uczniów oraz własne dzieci, których z Charlotte Bielitz doczekał się siódemkę. Wyprawy były znacznie bardziej wymagające niż dzisiaj, gdyż nie było jeszcze tak rozbudowanej sieci dróg i szlaków. W 1804 roku Götzinger opublikował drugą książkę-przewodnik, „Schandau und seine Umgebungen oder Beschreibung der sogenannten Sächsischen Schweiz”, która w drugim wydaniu liczyła sobie już 150 stron. Poza informacjami o szlakach i możliwościach wędrówek zawierała również wiele wiadomości o historii, przeszłości geologicznej regionu, jego florze i faunie.

Napisz odpowiedź

Twój adres e-mail nie będzie opublikowany.